Her gece aynı kabus. İçimden bağırıyorum ama sesim çıkmıyor. Etrafımda insanlar var, gören yok. Belki de beni görmek istemiyorlar. Belki de ben, görünmez olmayı seçtim. Sessiz çığlıklarımı duyacak birileri var mı? Yoksa bu kalabalıkta, herkes kendi sesini mi arıyor? Bugün bir karar verdim: Artık görünmez olmayacağım. Kim olursam olayım, sesimi duyurmak için bir yol bulacağım. Belki bu satırlar, o sessiz çığlığımı duyuran ilk adım olur.