Bir sonbahar akşamı, sararan yapraklar altında,
Gözlerin gözlerime veda ediyordu.
Sessizlik, sözcüklerden daha derindi,
Ayrılığın en ağır haliydi belki de bu.

Ellerim ellerinde, sıcaklığın hala avucumda,
Gülüşün, akşamın alacasında soluyor.
Biliyorum, gidişin bir başlangıçtı belki,
Ama kalbim, bu vedayı hiç unutmayacak.