Bir varmış, bir yokmuş. Uçurtma yapmayı çok seven bir çocuk varmış. Her bahar, rüzgarın en güzel estiği günde, uçurtmasını uçururmuş. Bir gün, uçurtması ipinden kopmuş ve gökyüzünde kaybolmuş. Çocuk çok üzülmüş. Gece boyunca uçurtmasını düşünmüş, onun nereye gittiğini merak etmiş. Ertesi sabah, kapısını çalmışlar. Kapıda, elinde uçurtmasıyla yaşlı bir adam duruyormuş. "Bu senin uçurtman mı?" demiş adam. Çocuk sevinçle: "Evet!" "Uçurtman, benim bahçeme düştü. Onu tamir ettim, artık daha da sağlam." Çocuk, uçurtmasını aldığında, ipin yenilendiğini ve daha güçlü olduğunu görmüş. O gün, kaybetmenin bazen daha iyi bir şey bulmak olduğunu anlamış.